नखोज मेरा पदचापहरु
मैले बाटो मोडिसकेँ
एक्लै गन्तब्य चुम्ने
बाचा गरिसकेँ
हिड्दै जाँदा ठोकिएलान्
कतै मेरा पाइलाहरु,
रोकिएलान् थकानले,
मैले फेर्ने सासहरु
अडिने छैन अब,
मैले टेक्ने सम्भावनाका
कदमहरु ।
नखोज मलाई ती पत्थरहरुमा
मैले स्वरुप बदलिसकेँ
सूर्यको तातो राप,
हावाहुरीको ठक्कर खाइसकेँ
छेनी र हथौडाका चोटहरु त कति कति रु
सबै मैले सहिसकेँ
अनि सिल्पीको आकार
सहस्र स्वीकार गरिसकेँ
रहिन म त्यो पाषण अब,
तिमीले पुज्ने भगवान्
शायद मैले बन्नुपर्छ अब ।
नखोज मलाई अब,
यी चिसा पवनहरुमा,
मैले उड्दै गगन चुम्नु छ ।
मडारिने कालो बादल बन्दै,
छिन भर मै बर्सिनु छ ।
कतै बाढी बनेर फाल हान्नुपर्ला,
कतै भिर पाखा बगाउनुपर्ला,
तल !
तल !!
समुद्रमा मिलेँ भने,
तिमीलाई दिन सक्ने,
शीतल मोती बनूँला ।
