१२ वर्षको बिधालय यात्रा : विद्यालय मेरो तीर्थ, विद्यार्थी मेरो ईश्वर

समय स्थिर हुँदैन।
ऊ हिँडिरहन्छ, हँसिरहन्छ, कहिले दौडिन्छ, कहिले मौन रहन्छ।
यही समयले मलाई आज १२ औँ वर्षमा सरकारी शिक्षण सेवामा प्रवेश गराएको छ। एउटा सामान्य शुरुआत, तर असाधारण अनुभवले भरिएको यात्रा।

जसले मलाई बनायो– शिक्षक

१२ वर्ष!
सुन्दा संक्षिप्त लागे पनि यो अवधिमा मैले आत्मा र अनुशासनको संसार देखेँ।
कक्षाकोठाका ती उज्याला आँखा, झ्यालबाट हेर्ने ती चञ्चल दृष्टि, र ती चुपचाप मुस्कान बोकेका अनुहारहरू—यिनै हुन् मेरा सच्चा गुरु, मेरा भगवानरूपी सिकारुहरू।

शिक्षकको पहिचान उसले सिकाएको पाठले मात्रै होइन, उसले पाएको प्रेमले पनि निर्धारण हुन्छ। मैले त सधैं यही मानेँ—विद्यार्थी खुशी देखिनु नै मेरो सबैभन्दा ठूलो पुरस्कार हो।

विद्यालय : कर्मथलो कि चारधाम?

धेरैका लागि विद्यालय जागिरको ठाउँ होला। तर मेरा लागि यो ‘कर्मथलो मात्र नभएर चारधाम’ हो।
जहाँ हरेक बिहान म शंखघोषझैँ मनको आवाज सुन्दै प्रवेश गर्छु, जहाँ हरेक कालो पट्टि तीर्थ बनिन्छ र हरेक अक्षर मन्त्रजस्तै उच्चारण हुन्छ।

शिक्षण भनेको केवल पाठ पढाउनु होइन—भावना, मूल्य, दृष्टिकोण, जीवनदृष्टि हस्तान्तरण गर्नु हो। यही भावनाले मलाई हरेक दिन झन् जिम्मेवार बनाउँछ।

विद्यार्थी : शुद्धता र श्रद्धाको प्रतिमूर्ति

मेरा विद्यार्थीहरू—कहिले जिज्ञासु, कहिले हँसिला, कहिले गम्भीर—तर सधैँ शुद्ध। उनीहरू साँचिकै भगवानका रूप हुन्, जसको आँखामा भविष्य चम्किन्छ।
मैले उनीहरूबाट अनुशासन, धैर्य, प्रेम, आदर, र आत्मीयताको पाठ पढेँ। उनीहरूको विश्वास नै मेरो ऊर्जा हो।

रोक, अड्चन र अठोट

साधारण जीवन जस्तै, शिक्षण सेवामा पनि कहिले-काहीँ अवरोध आए, समस्या देखिए, र अन्तर्मनमा थकान पनि लाग्यो। तर ती बाधाहरू मेरी आस्थाको परीक्षा मात्र बने।
किनभने मैले जीवनको यही पक्ष सिकेँ—”अड्चनलाई झन्झन् सबल भएर जित्ने नै हो सच्चा अठोट।”
प्रत्येक ठेसले हिँडाइ अझ मजबुत बनाउँछ, र प्रत्येक आलोचनाले जिम्मेवारी अझ गहिरो गराउँछ।

कृतज्ञता : जहाँसम्म पुगें, त्यहाँसम्म उभ्याउने हातहरू

यस यात्रामा मलाई साथ दिने, हौसला दिने, उत्प्रेरणा जगाउने सबैप्रति गहिरो आभार प्रकट गर्दछु—शिक्षक साथीहरू, अभिभावक, समुदाय, र विशेष गरी ती सबै विद्यार्थीहरू, जसले मलाई ‘शिक्षक’ बनाए।

तपाईंहरूको विश्वास, सहयोग र सद्भावनाले नै मलाई ‘म’ बनायो।

अगाडि अझ सशक्त…

अब यो यात्राको अर्को मोडमा उभिएर मनमा नयाँ उत्साह पलाउँछ—
कि आगामी दिनहरू अझ ऊर्जा, नवीन दृष्टिकोण र अपार लगावसहित शिक्षण कर्ममा समर्पित बनून्।

सानातिना झुकाव वा समस्याले मार्ग विचलित नगरोस्। मेरा पाइलाहरू गन्तव्यमा पुग्ने मात्र नभई अरूलाई बाटो देखाउने दीप बन्न सकून्।

१२ वर्ष बिते, तर यो यात्रा कहाँ सकिएको छ र?
यो त जीवनको एउटा अध्याय मात्रै हो—शिक्षा रूपी महाकाव्यमा लेखिँदै गरेको अक्षरमात्र।